Balon powietrzny lżejszy od powietrza (aerostat), bez napędu (zależny od wiatru). Elementem nośnym balonu jest powłoka wypełniona lekkim gazem, do której podwieszany bywa kosz (gondola) la załogi. Jako pierwszy możliwość lotu aerostatów przewidział w 1658 roku Niemiec, C. Schott. W 1670 włoski zony, F. Lana, opublikował projekt aerostatu Jadającego się z gondoli utrzymywanej w powietrzu przez 4 miedziane kule próżniowe o średnicy 6,5 m. W 1709 B.L. de Gusmao przeprowadził sali audiencjonalnej królewskiego zamku w Lizanie doświadczenie z małym b. napełnionym gorą-nn powietrzem. Późniejsze przekazy, jakoby Gusmao wzlatywał balonem, nie znajdują potwierdzenia w źródłach. Pozostawił on jednak projekt balonu załogowego czaszy w kształcie ostrosłupa. W 1782 Francuzi, bracia J. i E. Montgolfier, papiernicy z Annonay (w płd. Francji w pobliżu Lyonu) zaczęli - pod wpływem lektury traktatu Priestleya o powietrzu - eksperymentować z papierowymi torebkami, które napełnione gorącym powietrzem nad piecem kuchennym unosiły się aż do powały. Według anegdoty, na pomysł b. miała naprowadzić braci Montgolfier zawieszona nad kominkiem koszula, wydymana i unoszona przez buchające z paleniska rozgrzane powietrze.